Топъл шоколад, очи...Ухание, целувка... Спомен уморен горчи, ще преглътна и последната преструвка.Давам ти меда на тишината,само спри да мразиш ехото у мен...Ще потърся в думите ти светлинатаи ще се усмихвам всеки, божи ден...Омразна съм ти вече знам...избягваш да ме гледаш в(ъв) очите...Познах ли... вечер когато си сам танцува ти ехо в гърдите...Топъл шоколад, забравена милувка..Ехото говори ни с очи – нека е последна нощувка. Утре пак с(ъс) пръст ме посочи.Ще приема лицемерието за целувка...А ехото, ти него просто забрави, ще отмине кат’ мъгла в(ъв) утрината, С почит после забрани на очите ми да виждат светлината... -------------------------------------------------------------------------------------------------------------