Така ми липсва погледа ти нощем. И ласките с които ме завиваше. Ръката топлеща, прегръдките и още, безмълвието със което се разбирахме.
Така ми липсва дългото бездумие, преди да почнеш да разказваш с устни, потъването с теб в едно безумие. Преди да ме помолиш, да те пусна.
Така ми липсваш ти, но свикнах, когато се събудя - да те няма. Болката я притъпих. И я отвикнах. Но в мен дълбоко просто зее яма. -------------------------------------------------------------------------------------------------------------